Dorwać bestię

00:00 Dorwać bestie w RMF FM. 00:26 Jej nazwisko. William Unek. Znany także jako Adrogo, syn Urwinio. Liczba ofiar śmiertelnych. Przynajmniej 58. Miejsce działalności i okres. Kongo belgijskie, Uganda i Tanganyika w latach 1954-1957. Sprawca nigdy nie stanął przed sądem. 00:52 Była piękna sobotnia noc w lutym 1954 roku. Adrogo, syn Urwino, zaprosił 22 swoich krewnych, by w jego domu w Kongu Belgijskim cieszyli się i świętowali z okazji święta Alurów. Alurowie to grupa etniczna wywodząca się z regionu na pograniczu Konga i Ugandy, do której należał i Adrogo i cała jego rodzina. Po hucznym bankiecie w domu Adroga, znajdującym się w wiosce Angala na terytorium Mahagi, 20 członków rodziny udało się na spoczynek. 01:25 Nikt łącznie z gospodarzem nie zauważył, że dwójka dzieci oddaliła się z imprezy. A Drogo miał jednak zupełnie inne zmartwienie niż dwójka młodych krewnych. Postanowił bowiem, że tego wieczora wymorduje całą swoją rodzinę. 01:42 No co, kochana rodzinko, pobawiliście się, popiliście, pospaliście wszyscy, no to nadszedł czas mojej zemsty. 01:53 Mężczyzna żywił do swojej rodziny głęboką urazę, gdyż uważał, że bliscy wykorzystując magię i klątwy sabotowali jego małżeństwo. Z tego powodu zamordował wszystkie 20 osób za pomocą maczety. Gdy dokonał rzezi podpalił dom, a następnie ruszył w stronę jeziora Alberta. Po drodze minął dwójkę dzieci, która wcześniej oddaliła się z jego przyjęcia. 02:19 że nie ma tam już do czego wracać, ale wujek ma dla was rozwiązanie. 02:26 Adrogo zabił dzieci, zostawiając ciała na miejscu zbrodni. Następnie ukradł łódź, którą odpłynął w stronę Ugandy. Na zajutrz, gdy skala rzezi została odkryta przez władze Konga Belgijskiego, rozpoczęła się obława. Na podstawie zeznań świadków ustalono motyw zbrodni. 02:45 Często skarżył się na rodzinę. Chyba był trochę przewyrażliwiony na własnym punkcie. Raz powiedział mi, że jest przekonany, że krewni płacą wiedźmą i szamanom, by on i jego żona nie mogli płacąć dziecka. 02:58 Inny świadek zeznał, że widział jak ktoś późno w nocy odpłynął kierując się do Ugandy. Policjanci z Konga Belgijskiego wielokrotnie zwracali się do władz Ugandy o pomoc w poszukiwaniach zbiega, ale niestety ich starania spełzły na niczym. Sprawa wywołała spore poruszenie zarówno wśród rdzennej ludności, jak i belgijskich kolonizatorów. Tymczasem Adrogo z Ugandy skierował się na terytorium Tanganyki, czyli obecnej Tanzanii. Tam stworzył swoją nową, fałszywą tożsamość. 03:29 Mężczyzna twierdził, że ma na imię William, a jego ojciec miał na imię Unek. William miał pochodzić z grupy etnicznej Aholi, rezydującej, podobnie jak Alurowie, w północnej Ugandzie. Aholi byli uważani przez Brytyjczyków za wojowniczy lud i często kolonizatorzy wybierali ich do służb mundurowych. W 1956 roku, dwa lata po wymordowaniu rodziny, William Unek wstąpił do służby policyjnej tanganiki. Przełożeni nie byli świadomi jego kryminalnej przeszłości, dlatego William bez przeszkód w sierpniu 1956 roku rozpoczął pracę jako najniższy stopniem funkcjonariusz, konstabl. 04:09 Stacjonował w wiosce Malampaka, oddalonej o 64 kilometry od najbliższego ośrodka miejskiego Mwandzy. W Malampace William mieszkał ze swoją nową partnerką Angeliną, w niektórych materiałach błędnie nazywaną żoną, mimo tego, że para nigdy nie wstąpiła w związek małżeński. Sąsiedzi mieli raczej dobre zdanie o Williamie. 04:34 To taki spokojny człowiek. Trochę cichy, trzyma się z boku, ale nie słyszałam, żeby z kimkolwiek się pokłócił. 04:41 Rzeczywistość była jednak nieco inna. 9 lutego 1957 roku William Unek zaczął zachowywać się w dość nieprzewidywalny i zaskakujący sposób, spędzając sporą część dnia w barach i klubach zamiast na służbie. W nocy z 10 na 11 lutego William przyszedł na posterunek w Malampace i zwrócił się do dwóch stacjonujących tam starszych stopniem funkcjonariuszy. 05:06 Sierżancie Klement, kapralu Opio, możecie pójść za mną? 05:11 Znalazłem mężczyznę, który ma nielegalnie pozyskane diamenty. 05:16 Mężczyźni ruszyli we trzech. Prowadził najstarszy stopniem Clement. Za nim szedł Opio, a na końcu William. Po chwili marszu William uderzył kaprala opijo w tył głowy. Policjant stracił przytomność na 15 minut, a gdy ją odzyskał, nie widział ani sierżanta, ani konstabla, który przyłożył mu w głowę. Kapral wrócił na posterunek, by poprosić innych funkcjonariuszy o pomoc w poszukiwaniu towarzyszy. 05:41 Mężczyźni ledwie weszli na ulicę, gdy usłyszeli coś niepokojącego. 05:45 Słyszeliście? To strzały. Chyba z okolic dworca. Biegniemy tam. 05:50 W okolicy dworca Opio z ekipą znaleźli dwa martwe ciała. 05:54 To asystent szefa stacji i robotnik kolejowy. Ty i ty zostańcie tutaj i zabezpieczcie ślady. Ty idziesz ze mną. Musimy znaleźć tego pomylenca Williama. 06:06 Chwilę później w zaroślach przy posterunku policyjnym starszy inspektor Desai znalazł ciało sierżanta. Klement został brutalnie poturbowany najprawdopodobniej siekierą, którą wcześniej William wykorzystał do ogłuszenia o pio. Narzędzie zbrodni ze śladami krwi znaleziono nieco dalej przy policyjnym magazynie z bronią. Mężczyzna, który je odkrył, Ragbir Singh Lamba z pochodzenia Sikh, tak opisywał okoliczności, w których się na nie natknął. 06:33 Poszedłem sprawdzić magazyn. Drzwi były absolutnie rozwalone. Tuż koło nich leżała zakrwawiona siekiera. Ze środka zniknęło sześć karabinów i spory zapas amunicji. 06:46 Po zabiciu Klementa i włamaniu się do magazynu z bronią, William najprawdopodobniej ruszył do domu sierżanta, gdzie postrzelił jego syna. Chłopak mimo udzielenia mu pierwszej pomocy nie przeżył. Chwilę później zapłonął dom Williama. Po ugaszeniu pożaru w środku znaleziono kochankę mężczyzny i dziecko. Oboje byli martwi. Z kolei w rezydencji kaprala Opio odkryto ciała pani Opio i trójki ich dzieci. 07:13 Około godziny ósmej rano policjanci poszukujący sprawcy usłyszeli trzy strzały w okolicy drogi prowadzącej do pobliskiego miasteczka Malaja. Tam czekały na nich kolejne trzy trupy. Jeden ze świadków zdarzenia tak opisał to wydarzenie. 07:29 W życiu nie widziałem niczego straszniejszego niż ten moment, gdy wszedł do miasta. Był cały obwieszony bronią. Wyglądał jakby chciał strzelać do każdego, kogo zobaczy. 07:40 W rzeczywistości według teorii policji większość ofiar w mieście William wziął z zaskoczenia. Świadczyć o tym miał fakt, że większość strzałów oddana była z bliskiej odległości. Mordował zarówno ludzi na ulicach, jak i klientów i pracowników małych lokalnych biznesów. W mieście podpalił także kolejny dom. Po jakimś czasie przebrał się z policyjnego munduru w ubrania skradzione od jednej z ofiar, a potem zbiegł. Masakra trwała około 12 godzin. 08:08 Wczesne policyjne raporty wskazywały, że William zabił 9 osób i ranił kolejnych 9. Jednak już po południu szacunki te zmieniono na 16 ofiar śmiertelnych i 32 osoby ranne, a wciąż nie były to ostateczne liczby. W nocy 12 lutego sprawca udusił 15-letnią dziewczynę, a między 14 a 16 lutego zaatakował kolejnych kilka domów. 08:32 William atakuje małe chaty na prowincji. Okrata mieszkańców z ubrań i żywności, a potem morduje. Na koniec podpala, żeby zatrzeć ślady. 08:41 Według ostatecznych szacunków morderczy bilans Williama wyglądał tak. 31 osób zabitych w Malampace, z czego 11 zabitych w bezpośrednim sąsiedztwie posterunku policji. Dodatkowo około 30 rannych i kolejnych 5 ofiar śmiertelnych w samotnych domach na obrzeżach Malampaki. Morderca zastrzelił ośmiu mężczyzn, osiem kobiet i ośmioro dzieci. Zabił pięciu mężczyzn siekierą, jednego nożem, udusił jedną dziewczynkę i wzniecił pożary, w wyniku których zginęły dwie kobiety i dwoje dzieci. 09:12 Publikowane listy ofiar śmiertelnych często stały ze sobą w sprzeczności. Według niektórych z nich śmierć miała także ponieść żona sierżanta Klementa Paulino czy kapral Opio. Oboje jednak już po zdarzeniu składali zeznania przeciwko Williamowi, więc niewątpliwie przeżyli atak szaleńca. Obława na Williama zaczęła się niemal od razu, a 11 lutego po południu do kaprala Opio i ocalałych funkcjonariuszy z Malampaki dołączyła zmotoryzowana brygada policji z Mwanzy. Dowodzenie akcją poszukiwawczą przejął zastępca komisarza z Lake Province, który postanowił skupić się na obszarze sąsiedniej Malai. 09:50 Mimo zaangażowania sporych sił, pojmanie sprawcy nie było jednak łatwe. Grupa pościgowa próbowała także zrozumieć motywy działania byłego kolegi po fachu. Jednak motywy Williama okazały się jasne dopiero po jego aresztowaniu. Obława trwała 9 dni. Przez ten czas przeczesano mierzące kilkaset kilometrów kwadratowych pałacie terenów bagiennych, buszu i okoliczne wioski. 10:15 W poszukiwaniach uczestniczyło 200 policjantów i 3000 ochotników z plemienia Vasukuma. Od drugiego dnia w Obławie wykorzystano także samolot i pomoc wojska. Kilkukrotnie wpadano na trop sprawcy, ale ten zazwyczaj urywał się po chwili. Sytuacji nie ułatwiały silny opad deszczu, które zacierały ślady. Do przełomu doszło 18 lutego. Tego dnia William wtargnął do domu 45-letniego Iyumbu Bin Ikumbu, mieszkającego zaledwie nieco ponad 3 km od Malampaki. 10:48 Jeść! Masz jakieś jedzenie? Dawaj, bo zastrzelę! 10:53 Jumbo spokojnie dał Williamowi jeść, a gdy ten opuścił jego dom, o wszystkim doniósł władzą. 11:00 Gdyby wrócił do pana domu, proszę go jakoś zatrzymać i nas powiadomić. Podzielił się pan z nim posiłkiem, a on pana nie skrzywdził. Ewidentnie jest między wami jakaś nić porozumienia. 11:12 W środku nocy William faktycznie wrócił do domu Iumbu, znów żądając jedzenia. 11:17 W tej chwili nie mam nic przygotowanego. Pośle żonę po kurczaka, a my sobie porozmawiamy. Co ty na to? 11:24 William przystał na propozycję gospodarza i zgodził się, by kobieta wyszła po kurczaka. Żona Iumbu pobiegła do wodza sąsiedniej osady, by ten niezwłocznie ściągnął policję. Tymczasem Iumbu zagadywał Williama przez niemal dwie godziny, czekając na przybycie funkcjonariuszy. Na miejscu pojawili się jednak najpierw wojownicy z lokalnego plemienia, którzy otoczyli dom, ale z interwencją czekali na policjantów. Gdy władze w końcu przybyły, rozpoczęła się akcja. 11:52 Konstablu Williamie, natychmiast opuść ten dom, w przeciwnym razie będziemy zmuszeni użyć siły. Mamy materiały wybuchowe, więc jeśli będziesz stawiać opór, nie ujdziesz z życiem. 12:03 Słysząc groźby policji i Jumbo wybiegł z domu z rękami podniesionymi do góry. Tymczasem William pozostał w środku i rozważał dostępne opcje. Zniecierpliwieni policjanci rzucili w kierunku drzwi granat dymny. Funkcjonariusz, który nim rzucił, nie trafił i granat odbił się od drzwi. 12:20 Co ty wyrabiasz, kretynie? Jego chcesz zagazować czy nas? 12:25 Drugi granat trafił już do celu i chata zaczęła wypełniać się dymem. Po chwili wybuchł pożar. William wybiegł na zewnątrz, próbując jednocześnie uciec przed funkcjonariuszami. Policjanci krzyczeli do swojego byłego kolegi, by ten się zatrzymał, jednak na próżno. W końcu oddali strzały. Jeden z policjantów trafił Williama w jamę brzuszną i ten upadł na ziemię. Następnie został niezwłocznie przewieziony do lekarza w Malampace, by ten opatrzył jego ranę. Gdy William odzyskał przytomność, został przesłuchany i wyznał prawdziwy motyw masakry, której się dopuścił. 13:00 Moja kochanka zdradzała mnie z tym psim synem Klementem. Nie jestem tego pewny. a pozostałych zabiłem, bo przyglądali się temu i urządzali sobie ze mnie pośmiewisko. A teraz weźcie i dokończcie robotę. Po prostu mnie zastrzelcie. 13:17 Funkcjonariuszom nie udało się potwierdzić tezy Williama. Jedyne co stwierdzili to z całą pewnością to, że 9 lutego Angelina podróżowała dokądś pociągiem oraz że William był wrogo nastawiony do swego przełożonego. Jednakże według relacji świadków nienawiść ta była jednostronna, a Clement traktował Williama jak każdego innego podwładnego. Mimo, że początkowo obrażenia Williama opisywane jako niegroźne, jego stan zdrowia szybko się pogorszył i były policjant zmarł 20 lutego. 13:47 I Jumbo, którego dom spłonął podczas akcji policji, otrzymał nagrodę w wysokości 125 funtów oraz medal Imperium Brytyjskiego od gubernatora Eduarda Twinninga. 13:59 Gratuluję obywatelskiej postawy. Co planuje zrobić pan z nagrodą? 14:03 Odbuduję dom i kupię więcej bydła. 14:07 Pod koniec marca 1957 roku jeden z sąsiadów Adrogo z Konga Belgijskiego zobaczył zdjęcie uciekiniera, na którym mężczyzna ubrany był w mundur policyjny z Tanganyki. Zawiadomił o tym listownię wodza prowincji Okoro. 14:23 Niejaki William, mężczyzna, który stoi za masową strzelaniną w waszej malampace, to w rzeczywistości mój były sąsiad i przyjaciel. A drogo? A drogo zarżnął 22 osoby ze swojej rodziny, podpalił dom, a potem uciekł do Ugandy. 14:40 Nie wiem jak znalazł się w waszej policji, ale to z całą pewnością ten sam mężczyzna. Wysłał do mnie list, w którym twierdził, że mieszka i pracuje w Kenii. Pisał też, że planuje zemścić się na pozostałych członkach rodziny. 14:55 Gdy informacja na ten temat dotarła do służby policyjnej Tanganyki, sprawę szybko zweryfikowano z policją Konga Belgijskiego, która faktycznie potwierdziła, że Miliam Unek i Adrogo to ten sam człowiek. Masakra w Malampace przez wiele lat była uważana za strzelaninę z największą liczbą ofiar śmiertelnych w historii świata. Aż do roku 1982 i południowo-koreańskiej masakry, za którą odpowiadał Wu Boomkong. Zarówno William, jak i Wu Boom Kohn byli wymieniani przez sprawcę strzelaniny w szkole podstawowej Sandy Hook w Connecticut w Stanach Zjednoczonych jako główne postaci, które go zainspirowały. 15:37 Poznaj sekrety największych zbrodniarzy świata. Dorwać bestie w RMF FM.